Gladde wegen, gladde services en een overvloed aan poedersuiker

Op zondag 4 januari besloten 36 leden van TTV Stiphout dat gladde, besneeuwde wegen geen reden zijn om thuis te blijven. Want voor het meest prestigieuze toernooi van de club, het Olieboltoernooi, trotseert men zonder pardon sneeuw, ijs en mogelijk boze partners. Sommigen arriveerden later dan gepland — puur uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk — anderen vermoedelijk omdat de wekker ook een nieuwjaarsreceptie nodig had.

De toernooileiding lag dit jaar in handen van Joris en Jasper, die hun rol zó serieus namen dat ze zichzelf een persoonlijke ober hadden geregeld. Deze zorgde ervoor dat belangrijke beslissingen nooit nuchter genomen hoefden te worden. Professioneel? Absoluut. Objectief? Daar doen we geen uitspraken over.

Er werd volop gespeeld in best of three, wat betekende: nauwelijks tijd om warm te draaien, maar meer dan genoeg tijd om na afloop uit te leggen dat “die ene netbal echt alles veranderde”. Na een indrukwekkend aantal potjes bleven er vier ongeslagen spelers over. Het onverbiddelijke ‘lot’ — dat wel vaker opvallend goed weet wat het doet — koppelde Ben aan Tomislav (wéér de finale van vorig jaar, toeval bestaat?) en Bastiaan aan Arthur. Dit leidde tot een finale tussen Bastiaan en Ben, waarin Ben uiteindelijk won. Regelmatig waren er prachtige rally’s te bewonderen, afgewisseld met zuchten, hoofdschudden, maar zonder gevloek, want dat had scheidsrechter van dienst, Mike Raijmakers, uitdrukkelijk verboden!

Ondertussen werd de inwendige mens uitstekend verzorgd. Carla en Sandra bakten oliebollen van een dusdanige kwaliteit dat sommige spelers hun warming-up volledig oversloegen om vooral niets te missen. Gewone oliebollen, rozijnenbollen en zelfs hartige ham-prei-oliebollen: tafeltennis was bij vlagen bijzaak. Walter hield de bar draaiende en zorgde ervoor dat niemand uitdroogde — een taak die hij met zichtbaar plezier uitvoerde. Tegen het einde van het toernooi verschenen ook nog lekkere hapjes, voor het geval iemand nog niet helemaal vol zat.

Na afloop van het toernooi was er gelegenheid om te douchen — wat door sommigen dankbaar werd aangenomen en door anderen zeer zeker werd gewaardeerd — en elkaar de beste wensen te wensen, want de nieuwjaarsreceptie ging van start. Ook niet-deelnemers wisten de weg naar de kantine te vinden, waardoor het gezellig druk werd. Rond 17:00 uur hief William het glas (met bubbles, want het blijft feest) en sprak de wens uit om ook na het jubileumjaar van 2025 weer een prachtig jaar vol activiteiten te beleven. Want activiteiten zorgen voor verbinding — en voor verhalen waar we het volgend jaar weer over hebben.

Daarna huldigde Frenklin de kampioensteams: TLE 1 (Ario, Chris, Daan, Paul, Roger en Roland) en NTTB team 7 (Anne, John, Marieke en Martijn). Zij mochten kiezen tussen een bierpakket, fles wijn of snoepzak. Een keuzestress waar niemand zichtbaar onder leed.

Toen kwam het hoogtepunt: wie wordt Oliebol van het Jaar? Geen ingewikkelde Excel-sheets dit keer, maar puur gekeken naar de verzoekwedstrijden. Zoals Joris fijntjes opmerkte: veel spannende potjes, dus weinig echte uitdaging. De prijs ging daarom naar degene die de grootste uitdaging had — en dat ook onomstotelijk bewees door in twee games slechts 9 punten te scoren.

Ivo van der Hoeven werd daarmee uitgeroepen tot Oliebol van het Jaar en werd ceremonieel gezegend met een bus poedersuiker, zodat hij letterlijk niet meer te missen was door zijn (nog) grijze(re) haardos. Met speciale dank aan Bastiaan, die als verliezer van de finale sportief hielp om de suiker weer weg te stofzuigen. Teamwork.

Daarna volgden de jubilarissen:

· Ryan kreeg voor 5 jaar lidmaatschap de felbegeerde TTV Stiphout-bidon.

· Henri van Lieshout ontving voor 12,5 jaar lidmaatschap een handdoek, handig voor zowel sportieve als emotionele momenten.

· Ton Willems werd gehuldigd voor maar liefst 50 jaar lidmaatschap en kreeg een waardebon naar keuze — want na 50 jaar heb je zo’n hoge status dat je zelf mag beslissen.

Tot slot werd Dorethé van Uden benoemd tot lid van verdienste voor haar jarenlange inzet als jeugdwedstrijdsecretaris en poetscoördinator. Grappig detail: Dorethé dacht dat ze werd gehuldigd voor haar 50-jarig jubileum, maar dat blijkt pas volgend jaar te zijn. Ach, een generale repetitie kan geen kwaad.

Na al deze officiële momenten bleef het nog lang onrustig gezellig in Stiphouse, waarna iedereen uiterst voorzichtig — en lichtjes verzwaard door oliebollen — weer huiswaarts keerde. Conclusie: gladde wegen, scherpe rally’s, veel gelach en poedersuiker op plekken waar het niet hoort. Een Olieboltoernooi zoals het hoort.